Beste Ravi, het was erg boeiend je een paar weken geleden te leren kennen in Londen. De conferentie over het bankwezen in opkomende economieën was uitzonderlijk interessant, en het was het blinde toeval van de alfabetische volgorde dat ons naast elkaar plaatste rond de conferentietafel.
Ik had je eigenlijk eerst gespot als iemand van Indiase afkomst, maar ik had mij als een goede Vlaming laten vangen aan de val van een eenvoudig toewijsbare identiteit. Je bleek een rasechte Afrikaan te zijn, geboren en getogen in Madagaskar met weliswaar eeuwenoude Indiase wortels en geschoold op verschillende continenten, met als uitschieter de Londen School of Economics.
Je werk bij de Centrale Bank van Kenia leek ongemeen interessant. Je vertelde over je onderzoek naar het gedrag van banken en de toegang tot krediet van Keniaanse kmo’s. Je was ook bezig met een analyse van het mobiel bankieren dat in Afrika een steeds hogere vlucht neemt. In Afrika is betalen met belwaarde via de gsm de normaalste zaak van de wereld geworden. Je stelde je de vraag of de mobilofoonmaatschappijen zich niet op het domein van de banken begeven en of er zo geen rasechte mobiele kredietmarkt zou kunnen ontstaan. Blijkbaar hangt in Kenia een belasting van 10 procent per mobiele betaling in de lucht, wat meteen de eerste echte financiële transactietaks zou zijn. Erg boeiend om te onderzoeken hoe dat de economie beïnvloedt en om daaruit iets te leren over de Europese financiële transactietaks die ook in de lucht hangt .
Later gingen we met een jonge Roemeense collega nog iets drinken in de vele bars rond de City om de mogelijkheden van onderzoek te bespreken en vooral wat te kletsen over het leven. Bleek dat je enige tijd geleden nog een Roemeense vriendin had gehad, wat onze Roemeense collega niet onberoerd liet. Kleine wereld. En met je goede kennis van Londen begeleidde je ons feilloos naar een van de leukere eetplaatsjes, een klein Sri Lankaans restaurant, waar ook de Turkse studiegenoot van je tijd aan de London School of Economics ons vervoegde. Je moest hem contacteren met mijn telefoon, omdat de batterij van je mobieltje de geest had gegeven. Het werd een heerlijke en interessante avond met economische weetjes, verhalen over het leven in vele landen en vooral dromen over de toekomst. Over wat we nog zouden doen en realiseren.
Later mailden we heen en weer en je stuurde me wat van je werk, zodat we verdere mogelijkheden tot samenwerking konden bekijken. Ik had echt zin om de Afrikaanse banken eens onder de loep te nemen. Deze eeuw wordt immers onvermijdelijk de eeuw van Afrika. Dus wilde ik er graag alles over leren. Maar toen stokte plots het mailverkeer en ik had het met het begin van het academiejaar te druk om me daar al te veel zorgen over te maken. Tot ik een sms ontving van je Turkse studiegenoot die ons gezelschap had gehouden. Of ik het slechte nieuws al had gehoord? De wereld stond toen even helemaal stil. Blijkbaar was jij in het winkelcentrum Westgate in Nairobi toen de terroristen van al-Shabaab daar hun duivels ontbonden. Een jong en veelbelovend leven. Een multicultureel talent. Gewoon als een vliegje bijna achteloos doodgedrukt door een stelletje malloten die tegen beter weten in nog geloven dat er heil te vinden is in een culturele en religieuze monocultuur en bereid zijn daarvoor te sterven.
Een vlekkeloze identiteit is voor steeds meer mensen in deze postmoderne tijden zowel een nietszeggend begrip als een passioneel verlangen. Waarom willen we toch zo graag terug naar de eieren die reeds zijn geklutst in de omelet van de geschiedenis? Waarom verkiezen we de steriele illusie van het zuivere stamboek boven de complexe realiteit? Ik kan ze niet meer verdragen, Ravi, al die prekers van de eigen navel die zo rabiaat geloven in hun romantische en vervlogen ideaal van de enge identiteit. Ze maken me ziek met hun opzwepen van onze meest basale instincten en hun oogkleppen van beton. Zien ze dan niet dat we mensen moeten samenbrengen rond een gezamenlijke toekomst, een gedeeld project, in plaats van iedereen met een sticker in een vakje te klasseren en dan met alle geweld in dat vakje te houden? Zijn ze blind? Vaarwel Ravi, en bedankt voor het openen van mijn ogen.